رحلت اندوهبار نبی مکرم اسلام حضرت محمد (ص) و شهادت غمبار دومین امام شیعیان و آزادگان جهان، حضرت امام حسن مجتبی (ع) بر همه پویندگان راه آن بزرگواران تسلیت باد




چرا چشمت پر اشک و سینه ات پر آه می باشد

مخور غصه پس از من عمر تو کوتاه می باشد

مسوزان قلب بابا را چنین ناله مزن زهرا

که شاد از ناله تو دشمن گمراه می باشد

علی را کرده ام مأمور صبر و تو کنارش باش

پس از من روز های بی کسی در راه می باشد

سپر بهر علی شو وقت آتش سوزی خانه

بدان که قتلگاه تو همین در گاه می باشد

همین که می زند زخم زبان بر من به پیش تو

تو را بعد پدر در کوچه سد راه می باشد

بلرزاند مرا در قبر تا بر تو زند سیلی

که از مهری که من دارم به تو آگاه می باشد 

وقتی کسی چشمش را می‌بندد و ساختار معیوب، استکباری، استبدادی، کودتایی، نامشروع و غیر مردمی رژیم پهلوی را با جمهوری اسلامی مقایسه می‌کند، یعنی کور است. حالا اسمش نخبه باشد، یا غیر نخبه. سردار باشد یا غیر سردار.

نامه‌ی حسین علایی، پندنامه نیست، وارونه کردن تاریخ است. من فقط از این ناراحت نیستم که حسین علایی به محمد نوری‌زاد لبیک گفته (هرچند هم‌نشینی و همفکری با نوری‌زاد، خودش نشان دهنده‌ی سطح شعور آدم‌هاست!) ولی بدتر از همه این است که علایی رسما دارد تاریخ انقلاب را تحریف می‌کند. حتی دروغ می‌گوید.

 او برای مستند کردن نامه‌ی خود و برای اینکه شبیه‌سازی‌های مسخره‌اش بین جمهوری اسلامی و رژیم پهلوی، مو به مو واقعی به نظر برسد، کل مبارزات سیاسی، انقلابی و مکتبی امام خمینی و مردم ایران را با نظام شاهنشاهی تا حد یک اعتراض ساده‌ی خیابانی (آن هم از نوع اغتشاشات فتنه سال ۸۸) پایین می‌آورد و به صراحت ادعا می‌کند که اگر شاه مثلا مانع حضور مردم در مجالس ترحیم فرزند امام خمینی نمی‌شد، مشکلی برای حکومتش پیش نمی‌‌آمد!

یعنی طبق منطق حسین علایی اشتباه شاه فقط همین بود که به اعتراض خیابانی مردم (مثلا اعتراض به نتیجه انتخابات!) مجوز نداد که اگر مجوز می‌داد، مشروعیت حکومتش حل می‌شد. امام هم راضی می‌شد! شاید هم پیام تشکر و قدردانی برای شاه می‌فرستاد!

این ادعای کاریکاتوری (که در حقیقت تلاشی برای شبیه سازی فتنه‌ی سبز با انقلاب اسلامی است) در حالی مطرح می‌شود که امام خمینی از سال ۴۲ مستقیما شاه را نشانه گرفته و جهت و حرکت انقلاب را به سمت سرنگونی شخص شاه و اصل و اساس حکومت پهلوی قرار داده بود، آن وقت حسین علایی مدعی شده است که تا سال ۵۶ مردم به مامورین دولتی و در نهایت دولت وقت اعتراض داشته‌اند!

به نظر من بهتر بود جناب علایی به جای طرح این سوالات خیالی، فقط یک سوال اصلی و مهم را از طرف اعلی‌حضرت همایونی می‌پرسیدند و خیال خودشان را هم راحت می‌کردند:

«اگر من از همان روز اول با کودتای غربی‌ها به قدرت نمی‌رسیدم و حکومت را به خود مردم واگذار می‌کردم، سرنوشت بهتری در انتظارم نبود؟ اصلا نوبت به سوالات خیالی آقای علایی می‌رسید؟!»

بدیهی است که عقده‌ها بلایی بر سر آدم می‌آورد که او روز روشن، واقعیات تاریخی را هم زیر سوال می‌برد. نه فقط واقعیات تاریخی ۵۰ سال اخیر، که حتی واقعیات همین دو سال گذشته را هم. عقده ها انصاف آدم را لکه‌دار می‌کند. طبعا وقتی انصاف نباشد، نه سوالی درباره‌ی قانون‌شکنی «دوستان» مطرح می‌شود، نه درباره‌ی دهن‌کجی «بزرگان» به رای و انتخاب مردم و نه درباره پشتیبانی مادی، معنوی و تبلیغاتی «دشمنان»

البته رعایت انصاف از بعضی آدم‌ها انتظار زیادی است. اگر انصافی در کار بود، حسین علایی هرگز به بهانه‌ی قیام ۱۹ دی (که در اعتراض به اهانت روزنامه اطلاعات به امام خمینی بود) جمهوری اسلامی را با رژیم شاهنشاهی آن‌هم در روزنامه‌ی اطلاعات مقایسه نمی‌کرد!

چه شباهت جالبی که روزنامه اطلاعات در هر دو حکومت، به انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی حمله می‌کند! فاعتبروا یا اولی الابصار…

حضرت آیت الله خامنه ای با اشاره به توسل جبهه استکبار به همه ترفندها و روشها برای ایجاد رخنه و تردید در اراده مسئولان و همچنین مأیوس کردن مردم، تأکید کردند: مقامات غربی بارها تکرار کرده اند که هدف از تحریم ها و فشارها بر ضد ایران، خسته و از صحنه خارج کردن مردم و وادار کردن مسئولان به تجدید نظر در محاسبات خود است، اما آنها اشتباه می کنند و به هدف خود نخواهند رسید زیرا این روسیاه های بد محاسبه گر، تصور می کنند نظام اسلامی در شرایط شعب ابی طالب است، در حالیکه ملت ایران امروز در شرایط بدر و خیبر قرار دارد.

رهبرفرمودند: در شرایطی که ملت ایران با سرافرازی به بسیاری از مراحل پیروزی دست پیدا کرده است و نشانه های پیروزی های جدید را نیز به چشم می بیند، جبهه استکبار تلاش دارد با ترساندن مردم و مسئولان از تحریم ها، در اراده آنان اختلال ایجاد و مردم را از صحنه خارج کند، در حالیکه ملت ایران این راه پرافتخار را با بصیرت انتخاب کرده است و برای پیمودن آن مجاهدت فراوان کرده و خون عزیزترین های خود را نثار کرده است.

رهبر انقلاب اسلامی حرکت مستمر ملت ایران در مسیر رسیدن به قله ها را متوقف ناشدنی خواندند و خاطرنشان کردند: دشمن در حالی قصد دارد در عزم و اراده مردم و مسئولان رخنه ایجاد کند که اقتدار و توانایی های امروز نظام جمهوری اسلامی ایران با 20 و یا 30 سال پیش قابل مقایسه نیست و هیمنه ظاهری جبهه استکبار در سالهای گذشته نیز، اکنون جای خود را به ضعف و ناتوانی روزافزون داده است.

«حاج بخشي ؛ چهره‌ي آشناي حزب الله تهران.هر جا كه حزب الله تهران هست او نيز همان جاست و علمداري مي‌كند.» این وصفی است که شهید سید مرتضی آوینی ، در سال 1364 از حاج ذبیح الله بخشی کرده است. حاج بخشی ، عضو واحد تبلیغات لشکر 27 محمد رسول الله(صلوات الله علیه) ، پیرمردی رزمنده که تا آخر عمر پخش کردن میوه ، کمپوت و «یام یام» در میان رزمندگان خط مقدم  را افتخار خود می دانست ، سرانجام به فرزندان و داماد شهید خود پیوست.
بعد از قبول قطعنامه ، حاج بخشی را باید در مقابل دانشگاه تهران ، مقابل لانه جاسوسی ، در مسیر تظاهرات روز قدس و 22 بهمن حتما می دیدی ، وگرنه نگران می شدی. قلبت فشرده می شد. گرچه این اواخر مریض احوال تر از آن بود که سیمینوفِ معروفش را روی دوش بیاندازد و عَلَمِ بزرگ خود را در راهپیمایی ها در آسمان بگرداند و فریاد بزند< «ماشاء الله - حزب الله». اما همیشه خیالت راحت بود که هست. انگار با بودن حاج بخشی ؛ آسوده خاطر بودی که هنوز هم بچه های جنگ سالم و قبراق در اطرافت حضور دارند و این چقدر آرامش بخش بود.

حالا دیگر نه حاج بخشی هست ، نه آن لندکروزر قراضه ، نه سیمینوف و نه آن علم بزرگ و پرهیبت.
چقدر هوا دلگیر است

تصویری که در دهه 60 محبوبیتی پیدا کرد و روی جلد مجله ی پاسدار اسلام هم رفت


حاج بخشی در تلاش برای نجات دادن دامادش(روی صندلی جلو خودرو دیده می شود) از میان شعله های آتشی که توسط بعثی ها خودروی او را می سوزاند. داماد حاجی در همین جا به شهادت رسید


حاج بخشی در حال توزیع میوه در میان رزمندگان اسلام


حاج بخشی در ستاد لشکر 10 سیدالشهدا(صلوات الله علیه) در کنار شهید حاج یدالله کلهر ، جانشین فرماندهی لشکر


لندکروزر حاج بخشی بار ها بدن های قطعه قطعه شهدا را به پشت جبهه ها منتقل نمود






بچه های لشکر 27 محمد رسول الله (صلوات الله علیه) بارها خنکای گلابی را که حاج بخشی با شعر و شعار در
میانشان می پراکند حس کرده بودند

حاج عباس کریمی ، فرمانده لشکر 27 را ببین که روی دستان حاج بخشی چه ژستی گرفته . چه زیباست
لبخند شهید سید محمدرضا دستواره

اعزام نیرو که می شد ، حاج بخشی اگر جنوب نبود ، حتما خودش را می رساند. روی ماشین ها که می گشتی ، حتما پیدایش می کردی

اع
حاج بخشی ، سیمینوفش و آن علم همیشه بهاری در سال های پس از جنگ


دیگر حاج بخشی نیست. چقدر هوا دلگیر است .

مزاروپيكر  شهيد احمد كاظمي

برا شادی روح بزرگ این شهید وشهدای 8سال دفاع مقدس صلوات

من اطلاعات چندانی درباره ارزش فنی و اطلاعاتی هواپیمای جاسوسی آمریکایی ندارم. در روزهای گذشته افراد مختلفی درباره اهمیت این هواپیما و چگونگی شکار آن توسط ایران توضیح داده‌اند. ولی جدای از این مسائل فنی، دو سه نکته درباره جنگ اطلاعاتی و تبلیغاتی ایران و آمریکا به ذهنم می‌رسد که به طور خلاصه می‌نویسم.

اول اینکه ایران ثابت کرده است علی‌رغم تسلط کامل و فراگیر آمریکا و کلا دنیای غرب بر رسانه‌های خبری، می‌توان این حباب رسانه‌ای و تبلیغاتی را از بین برد و صدایی مغایر با صدای رسمی بوق‌های استکباری به دنیا مخابره کرد. به عنوان مثال حدودا یکی دو ماه پیش بود که آمریکا با انتشار خبری بدون سند و مدرک، مدعی ترور سفیر عربستان در آمریکا توسط ایران شد که هنوز هم بعد از گذشت این همه وقت، سندی برای این ادعای مضحک ارائه نشده. اما ایران خبر دستیابی به هواپیمای جاسوسی آمریکایی را منعکس و سند و تصاویر آن را هم به دنیا مخابره و به خوبی از فضای تبلیغاتی استفاده کرد.

به عبارت دیگر، برنده جنگ رسانه‌ای و تبلیغاتی و حتی سیاسی دو سه ماه گذشته، ایران بود نه آمریکا که البته این مساله چیزی جدای از پیروزی مهم ایران در جنگ فنی و اطلاعاتی با آمریکاست.

دومین مساله‌‌ این است که مگر آمریکا و دوستانش همیشه ادعا نمی‌کنند ایران کشوری ضعیف، عقب مانده و منزوی است؟ پس دلیل این همه فشار و تخریب و تهدید و تحریم و جاسوسی و حتی تجاوز به حریم هوایی ایران چیست؟ اگر ما ضعیف و منزوی هستیم چه دلیلی برای این همه دشمنی وجود دارد؟ با آدم ضعیف چطور رفتار می‌کنند؟ بهترین راه برای منزوی‌تر کردن او چیست؟ او را به حساب بیاورند یا نه؟

یک زمانی در دنیا دو ابرقدرت وجود داشت که کشورهای جهان را بین خودشان تقسیم کرده بودند. جنگ سردی بود و نبرد نظامی و خبری و تبلیغاتی و جاسوسی بین شوروی و آمریکا. هر دو قدرتمند بودند و توان نظامی هر دوی آنها هم تقریبا مشابه هم بود. اما اوضاع امروز دنیا با گذشته متفاوت است. بعد از فروپاشی شوروی، یگانه ابرقدرت دنیا آمریکاست. لااقل خودشان چنین ادعایی دارند. نظام‌های سیاسی بلوک شرق هم که زیر نظر ایران نیستند، پس چه دلیلی وجود دارد که رفتاری دقیقا مشابه جنگ سرد را از سوی آمریکا می‌بینیم؟ اینها توهمات و خیالات ما نیست، که رفتار عینی و واقعی دولت آمریکاست.

تنها پاسخی که می‌توان برای این سوال ارائه کرد، ترس آمریکا از قدرت سیاسی و نظامی ایران و اهمیت جمهوری اسلامی در دنیاست. حتی اگر ایران طبق ادعای آنها ضعیف و منزوی هم باشد، با همین وضعیت، قدرت و هیمنه‌ی ظاهری آمریکا را به چالش کشیده و منافع او را در منطقه و جهان به خطر انداخته و نقشه‌ها و تئوری‌ها و بافته‌های او را برای مدیریت منطقه و دنیا نقش بر آب کرده است.

امروز ایران، ایران عصر پهلوی و مزدور آمریکا در منطقه نیست؛ امروز خاورمیانه، خاورمیانه‌ای نیست که نقشه‌ی راه آمریکا را فراهم کند. امروز دنیا هم دنیایی نیست که به راحتی کدخدایی آمریکا را بر این دهکده‌ی جهانی تحمل کند. دیکتاتورهای هم‌پیمان و تحت سلطه آمریکا هم یکی‌ پس از دیگری توسط مردمشان از قدرت برکنار می‌شوند. آمریکایی‌ها، نقطه‌ی حاصل از اتصال این خطوط منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای را ایران می‌دانند و به صراحت به آن اعتراف می‌کنند.

اینجاست که فرق ایران با کره شمالی و کوبا و عراق صدام و لیبی قذافی مشخص می‌شود. اولا برخی از این کشورها، علی‌رغم ژست‌های مبارزاتی و نیز حملات نظامی آمریکا علیه آنها، روزگاری خودشان گوش به فرمان آمریکا بودند. ثانیا برخی از این کشورها هم اگر مزاحمتی برای منافع آمریکا داشته باشند، مخالفتشان صرفا در حد کشور و یا در حد منطقه‌ی خودشان است. ثالثا تفاوت عمده‌ی ایران با معدود کشورهای مخالف آمریکا، در مکتب و جهان‌بینی و ایدئولوژی ماست. مکتب ما، مکتبی مادی نیست، ما پیرو امامی هستیم که به ما آموخت چه کشته شویم و چه بکشیم، پیروزیم.

البته این حرف‌ها هم شعارهای احساسی ما نیست، که حقیقتی مسلم و اعتراف دوست و دشمن است. عین گفته‌ی آدم‌هایی است که خودشان اهل مبارزه با آمریکا هستند ولی در مقابل عظمت انقلاب و امام سر تسلیم فرود آورده‌اند.

فیدل کاسترو:

«انقلاب اسلامی ایران، استثنایی بود. فداکاری و شهامت شما نیز عجیب بود. شما به ما درس خوبی دادید؛ شهادت طلبی، شجاعت و… تلقی خودتان را از اسلام به کشورهای منطقه صادر کردید. انقلاب را به تمام جهان صادر کردید. ایران با نیروهای مذهبی و مردمی، قابلیت استقامت در مقابل همه توطئه‌ها را دارد… اینجانب مفتخر به برخورداری از امتیاز آشنایی نزدیک با یکی از بزرگترین شخصیت‌های تاریخ شدم، یک آشنایی بسیار نزدیک با خلوت آخرین سال‌ها، روزها و دقایق زندگی، در کنار نزدیکترین افراد خانواده و دوستانش. تنها می‌توانم از عمیقترین گوشه قلبم بگویم و تکرار کنم که او یک نمونه بود. نمونه، یک نمونه واقعی… رهبری که در خانه‌ای کوچک زندگی کند، لیاقت رهبری مستضعفان را دارد

بازین چه شورش است که در خلق عالم است
بازاین چه نوحه چه عزا وچه ماتم استت
بازاین چه رستخیز عظیم است کز زمین
کز نفخه صور تا عرش اعظم است

کربلا لبریز عطر یاس شد /نوبت جانبازی عباس شد/ بازوانش مرگ را بی تاب کرد/تیغهای تشنه را سیراب کرد/ تاکنون عباسها را دیده ای / بوسه ای از دست انها چیده ای

نازد به خودش خدا که حیدر دارد /دریای فضائلی مطهر دارد

همتای علی نخواهد امد و الله /صدبار دگر اگر کعبه ترک بردارد

عید کمال دین ... سالروز اتمام کمال نعمت ....و هنگامه اعلان وصایت و ولایت امیر مومنین علیه السلام

برشیعیان و پیروان ولایت خجسته باد

اول از هر چیز به همه دوستان عید سعید قربان، عید ایمان، عید معرفت، عید توحید و خداشناسی را تبریک می گویم

عیدی که همواره از آن به عنوان عید پیروزی وظیفه بر غریزه و اوج تجلی شکوفایی روح ایثار یاد میشود.
هر گاه انسان بر سر دو راهی غریزه و وظیفه قرار گرفت و غریزه را انتخاب کرد، به سوی حیوانات گرویده بلکه از حیوانات هم پستتر شده است، چون از عقل و فکر و رهنمودهای انبیا استفاده نکرده است. اما همین که انسان در این دو راهی خطرناک وظیفه را انتخاب کرد و در خط ملائکه و پاکان قرار گرفت آن را عید میگیرد، به عنوان غریزه گرسنگی و تشنگی انسان را به استفاده از آب و نان میکشاند، ولی وظیفه دستور میدهد که در ماه رمضان خودداری کن، کسانی که سی روز وظیفه را انتخاب کردهاند، روز عید فطر را باید عید بگیرند، زیرا وظیفه را بر غریزه ترجیح دادهاند.
غریزه فرزند دوستی به ابراهیم(ع) میگوید: اسماعیل(ع) را ذبح نکن، اما وظیفه و اطاعت میگوید: او را ذبح نما. حضرت ابراهیم(ع) در این دو راهی، رضای خداوند و وظیفه را بر تمایلات شخصی خود و غریزه پیروز کرد، لذا باید آن را عید بگیرد، اگر در حدیث میخوانیم: هر روز که در آن معصیت خدا نشود، عید است، به همین معنا است که در برابر جاذبههای هوای نفس در خط خدا قرار گرفته، هر گاه انسان بر خواسته همه شیطانهای درونی و بیرونی پا مینهد آن روز را باید عید بگیرد.
قربانی چیست؟
قربان عبارت از کارهای نیکی است که انسان به وسیله آن بخواهد خود را به رحمت خداوند نزدیک کند، بنابراین عمل نیکی که انسان انجام دهد تا بدان وسیله خویشتن را به رحمت حق تعالی نزدیک سازد آن کار را قربان گویند؛ مانند فرمایش رسول اکرم صلی الله علیه و آله که فرمود: نماز موجب تقرب و نزدیکی هر پرهیزکار به رحمت پروردگار است.
بدیهی است که مراد از تقرب به خدای تعالی، قرابت زمانی و مکانی نیست چرا که بین خالق و مخلوق هیچگونه خویشاوندی وجود ندارد بلکه منظور آن است که از راه طاعت و انجام کارهای شایسته میتواند مشمول الطاف الهی قرار گرفته و به رحمت او نزدیک شود.
از جمله اعمالی که حجاج در روز دهم ذیحجه در سرزمین منا انجام میدهند کشتن شتر، گاو و یا گوسفند و انفاق آن به مستحقین است تا به وسیله این عمل نیک به رحمت پروردگار نزدیک شوند که آن را قربانی گویند.
اسرار و حکمت قربانی:
فدا کردن مال و انفاق آن در راه خدا از جمله اسرار و حکمتهای قربانی است.
کشتن حیوان در مراسم قربانی اشاره به کشتن نفس اماره است و مرد خداشناس با شمشیر برنده عقل و ایمان، حیوان نفس را که به طور دائم وی را به کارهای زشت وا میدارد مقتول سازد و خانه دل را از لوث نفس لئیم پاک گردانده، آن را در راه حق و پیشگاه محبوب قربانی کند و حج اکبر نماید که اگر نفس اماره و خواهشهای او کشته نشوند و آرام نگیرند هرگاه تمام نعمتها و ثروتهای دنیوی در اختیارش باشد و زمین و آسمان را ببلعد باز هم سیر نمیشود و ندای هل من مزید دارد.
در روایات میخوانیم اولین قطره خون قربانی که ریخت، خداوند گناهان صاحبش را میبخشد، اوقاتی که به خاطر تولد نوزاد یا ورود مسافر یا دفع بلا، گوسفند ذبح میشود، در روح و روان و حرکت اهل خانه شور و نشاطی پدید میآید.
به هر حال، ذبح صدها هزار گوسفند و نحر هزاران شتر، یک جلوه و زیبایی دارد، مظهر روحیه ایثار دسته جمعی است که خود از شعائر الهی است.
الف) سیر کردن گرسنهها
یکی از اسرار قربانی سیر کردن گرسنهها است قرآن در این باره میفرماید: «فکلوا منها واطعموا القانع والمعتر»؛ از گوشتهایی که قربانی میکنید هم خودتان میل نمائید، هم به قانع و معتر بدهید. قانع، فقیری است که به آنچه میگیرد، قانع است. معتر، فقیری است که علاوه بر تقاضای کمک اعتراض هم میکند. این نشان دهنده بینش وسیع اسلام است که در تقسیم گوشت و اطعام، پایبند تملق یا دعا و تواضع فقیر نباشید؛ او را سیر کنید، گرچه با شنیدن زخم زبان باشد.
ب) تقوا
هدف اصلی در مسأله قربانی، رسیدن به مقام عالی تقوا است. قرآن در این زمینه میفرماید: این قربانیان که زائران خانه خدا به هنگام توقف در منا ذبح میکنند، گوشت یا خون آنها به خدا نمیرسد، بلکه هدف از قربانی، شکوفا شدن روح ایثار و نشان دادن میزان عشق و قرب به خدا و تقوا است

مشاهده فیلم